Bij Wesel met de trein over de Rijn?

Die Ruine der alten Eisenbahnbrücke Wesel auf der linken Rheinseite

Ooit was dat mogelijk! De voormalige oude spoorwegbrug van Wesel verbond Oost en West reeds in de 19de eeuw. Vandaag kan men enkel nog de overweldigende restanten van dit bouwwerk bewonderen. Een deel daarvan heeft zich intussen ontwikkeld tot een aantrekkelijke levensruimte voor planten en dieren.

In 1874 opende de Köln-Mindener Eisenbahngesellschaft deze brug. Het was toen de langste spoorwegbrug van Europa. Maar er kwamen al snel woelige tijden aanrukken.
In maart 1945, bij het einde van de Tweede Wereldoorlog, blies men de restanten van de reeds beschadigde brug in de lucht, om de geallieerden te verhinderen om de Rijn op die manier over te steken.

Van de staalbouwconstructie die de Rijn overspande is vandaag niets meer overgebleven. Links en rechts van de Rijn liggen echter nog de stenen ruïnes van deze voorlandbrug, nog steeds werkelijk indrukwekkend.

Op de linkeroever van de Rijn rijst de ruïne als een kleine rots op uit het beschermde natuurgebied ‘Rheinaue zwischen Büderich und Perrich’. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deels ook planten en dieren uit rotslandschappen het hier best goed doen.

Uit de dierenwereld geven hier de vleermuis, de steenuil, de torenvalk, de casarca en de holenduif present. Zij zijn allemaal op zoek naar holen of een beschutte plaats in muurspleten om in te rusten of hun kroost in groot te brengen.

Wilde reseda’s en vlasbekjes, die verwant zijn aan onze reseda odorata en de leeuwenbek, groeien op de uitsteeksels en afgebroken stukken aan de zijkanten van de muur.

Op de bovenkant van de muur heersen extreem droge omstandigheden, omdat hier geen diep aardrijk onder zit waarin zich water kan ophopen. De bodem is een dunne laag die snel uitdroogt en door de restanten van de muur en de mortel ook goed van basen is voorzien.

Hier treft men ook iets heel bijzonders aan: weideplanten, die ook in het beschermde natuurgebied niet meer vanzelfsprekend zijn, hebben hier een toevluchtsoord gevonden. Veldsalie, wilde margrieten, smal fakkelgras en ruige weegbree treden hier op als vertegenwoordigers van de zogenaamde ‘stroomdalgraslandengroep’ van de Rijnweiden – een plantengemeenschap die hier vandaag de dag bijna verdwenen is.

Ooit kwamen deze bonte weides op de aan de zon blootgestelde dijkflanken veel meer voor. Zij hadden immers goed drogende en baserijke bodems nodig, maar verdragen geen mest, en ook geen beweiding. En dat zijn in onze moderne tijden heel moeilijk te vervullen vereisten.

Laten we blijven hopen dat deze speciale en veelzijdige levensruimte op de voormalige Rijnbrug nog lang een bolwerk van biodiversiteit mag zijn.

Weergeven in kaart