Een monument voor de zandbewoners

Der bronzene Sandhase von Hamminkeln-Mehrhoog

 

Deze uitermate kleine bronzen sculptuur wordt een beetje naar de zijlijn verdrongen. Een haas, die schijnbaar een sprong maakt, of pijlsnel over een veld springt.

Op zoek naar een verklaring voor het feit dat men dit dier hier vereeuwigd heeft, vindt men in de geschiedenis van het dorp Mehrhoog het volgende:

Op een barre en zanderige vlakke heuvel gelegen, nodigde deze plaats niet meteen uit om er een grote nederzetting te stichten. Vele boeren uit de voorbije eeuwen sleten hier een hard bestaan en poogden de bodem te verbeteren. Daarvan getuigen de zogenaamde plaggen, oftewel oude door de mens verrijkte cultuurbodems, die ook vandaag nog steeds als akkers gebruikt kunnen worden.

De eerder sobere bewoners van zulke plekken, die de barre omstandigheden trotseerden, kregen vaak de naam ‘zandhaas’ toebedeeld. Deze vereenzelviging was vroeger vaak neerbuigend bedoeld, maar vandaag kan men er ook een beminnelijke toon in horen, omdat de haas voor de meeste mensen een sympathiek dier is.

Vroeger ‘wemelde’ het van de hazen in de zanderige gebieden, waarin de mens in de Middeleeuwen steeds meer open land creëerde.

De Europese haas botst in het huidige landschap in elk geval steeds vaker op moeilijkheden. Zijn rijk menu met malse kruiden wordt steeds kariger. Vanop de grond van een kilometerslange maïsakker, doorkliefd door straten en sporen, heeft hij ook geen goede vooruitzichten op voortplanting meer, zeker niet in vergelijking met vroeger, in de tijd van de kleine akkerpercelen toen er nog wilde bloemen tussen het graan groeiden.

De zandhaas van Mehrhoog heeft overigens nog enkele verwanten op de linkeroever van de Rijn staan. Als u zin hebt, kunt u die ook bezoeken en de groeten overbrengen. Zij staan op het dorpsplein van Labbeck, waar u ook een van onze hoorbelevenissen staat te wachten.

 

Weergeven in kaart