De heuvelrug op de achtergrond bestaat uit het zand en de stenen, die gletsjers in de ijstijd voor zich uit stuwden. Het is eigenlijk een grote stuwwal, ook wel eindmorene geheten, die aan het einde van een gletsjer gevormd werd. Regenwater druppelt door de zandgrond en wordt er aan de voet van de morene op veel verschillende plekken weer uitgeperst. Daarom is de grond hier meestal behoorlijk vochtig. Dit gebied, met een lengte van vier kilometer en maximaal 300 meter breedte, vormt het vochtige veengebied van het natuurgebied Moyländer Bruch. De ondergrond is overal vochtig, maar op sommige plekken meer dan andere. Zo is een divers en zeer waardevol natuurgebied ontstaan. Elzenbroekland, rietland, vijvertjes, stroompjes en de aangrenzende loofbossen bieden een heerlijke omgeving voor talloze plant- en diersoorten. En dat terwijl het gebied wordt omringd door veel landbouwgrond. Het is dan ook terecht dat de Moyländer Bruch in 2010 uitgeroepen werd tot beschermd natuurgebied. In het vochtige gebied komen zeldzame planten als de slangenwortel, de waterviolier en verschillende rietgrassen voor.  Kleine en vochtige weides bieden ideale broedmogelijkheden voor bedreigde vogelsoorten. De waterlopen en vijvers zijn weer aantrekkelijk voor andere soorten. Het is een komen en gaan van allerlei soorten dieren, bijvoorbeeld van en naar de loofbossen in de omgeving. Die vormen, dankzij de vele oude bomen, voor een groot aantal dieren een belangrijk leefgebied. Deze bossen werden nooit bedreigd door de houtkap. Ze waren ooit deel van het landgoed rond kasteel Moyland. Zelfs de omwonende bevolking mocht hier geen bomen kappen om brandhout te verzamelen. Daarom zijn hier nog eeuwenoude eiken en beuken te vinden. Natuurlijk is er ook hier nog ruimte voor verbetering: sparren en populieren die in de loop der tijd zijn gepland, moeten plaats maken voor loofbomen. Drooggelegde stukken van het bos kunnen weer worden vernat. Om de ecologische waarde van dit gebied nog verder te laten stijgen, zou het ook geen slecht idee zijn om de rechtgetrokken waterwegen weer hun natuurlijke loop te laten nemen.

Terug

het beschermde natuurgebied Moyländer Bruch

Een erfenis uit de IJstijd

De heuvelrug op de achtergrond bestaat uit het zand en de stenen, die gletsjers in de ijstijd voor zich uit stuwden. Het is eigenlijk een grote stuwwal, ook wel eindmorene geheten, die aan het einde van een gletsjer gevormd werd. Regenwater druppelt door de zandgrond en wordt er aan de voet van de morene op veel verschillende plekken weer uitgeperst. Daarom is de grond hier meestal behoorlijk vochtig. Dit gebied, met een lengte van vier kilometer en maximaal 300 meter breedte, vormt het vochtige veengebied van het natuurgebied Moyländer Bruch. De ondergrond is overal vochtig, maar op sommige plekken meer dan andere. Zo is een divers en zeer waardevol natuurgebied ontstaan. Elzenbroekland, rietland, vijvertjes, stroompjes en de aangrenzende loofbossen bieden een heerlijke omgeving voor talloze plant- en diersoorten. En dat terwijl het gebied wordt omringd door veel landbouwgrond. Het is dan ook terecht dat de Moyländer Bruch in 2010 uitgeroepen werd tot beschermd natuurgebied. In het vochtige gebied komen zeldzame planten als de slangenwortel, de waterviolier en verschillende rietgrassen voor.  Kleine en vochtige weides bieden ideale broedmogelijkheden voor bedreigde vogelsoorten. De waterlopen en vijvers zijn weer aantrekkelijk voor andere soorten. Het is een komen en gaan van allerlei soorten dieren, bijvoorbeeld van en naar de loofbossen in de omgeving. Die vormen, dankzij de vele oude bomen, voor een groot aantal dieren een belangrijk leefgebied. Deze bossen werden nooit bedreigd door de houtkap. Ze waren ooit deel van het landgoed rond kasteel Moyland. Zelfs de omwonende bevolking mocht hier geen bomen kappen om brandhout te verzamelen. Daarom zijn hier nog eeuwenoude eiken en beuken te vinden. Natuurlijk is er ook hier nog ruimte voor verbetering: sparren en populieren die in de loop der tijd zijn gepland, moeten plaats maken voor loofbomen. Drooggelegde stukken van het bos kunnen weer worden vernat. Om de ecologische waarde van dit gebied nog verder te laten stijgen, zou het ook geen slecht idee zijn om de rechtgetrokken waterwegen weer hun natuurlijke loop te laten nemen.

Naar het overzicht Volgende pagina Naar het overzicht