zand- en grindgaten

Meer informatie

Waarom ziet het landschap eruit zoals het eruit ziet? Wat heeft beslissende invloed gehad? De idyllische omgeving die we nu zien, biedt op het eerste gezicht slechts weinig aanknopingspunten om dit raadsel op te lossen. Het is moeilijk voor te stellen dat de rustige omgeving waar we nu staan, ooit tot stand is gekomen dankzij geweld van de natuur. In de IJstijd was dit een allesbehalve idyllisch gebied. De rivieren die we nu Maas en Rijn noemen, stroomden wild door het landschap en zetten kiezels en stenen af. Niet ver hiervandaan stuwden gigantische gletsjers immense massa’s stenen op tot de tegenwoordige Nederrijnse Heuvelrug. In de duizenden jaren na de IJstijd sleet het smeltwater buitengewoon bochtige geulen en slenken in de grindlagen. Dat hoger gelegen, droge plateaus – de donken – en vochtige laagvlaktes – de geulen –  vlak naast elkaar bestaan, kenmerkt tot op de dag van vandaag het karakteristieke, versnipperde landschap. De mensen volgden natuurlijk de natuur: de lager gelegen, natte geulen waren niet geschikt voor akkerbouw, de hoger gelegen donken daarentegen wel. De laagvlaktes waren dan ideaal om te gebruiken als weideplaats. Nederzettingen ontstonden meestal op de grens tussen de hoger- en lagergelegen gebieden. Veel plaats- en straatnamen, bijvoorbeeld de nabijgelegen Gaesdonker Straße, verwijzen daar nog steeds naar. De naam van dit beekje, Kendel, verwijst naar de typisch regionale naam voor dit soort geulen. De geknotte bomen langs de beek zijn typisch voor de vochtige laagvlaktes. Op sommige plekken is ook nog een aangrenzend loofbos te vinden en wie iets verder kijkt, ziet hoger gelegen akkers. Okay, de hoogteverschillen zijn met een tot twee meter nauwelijks zichtbaar. Maar als u straks verder fietst, zult u de stijging van het vochtige laagland naar de hogere, drogere donken waarschijnlijk toch even voelen.

Terug

geulen en donken

Meer informatie

Archeologen dat zijn toch die mensen die op hun knieën door de aarde wroeten op zoek naar scherven en botten? Natuurlijk, dat was ooit zo, maar door moderne technologie is er tegenwoordig veel mogelijk voordat men de aarde omwoelt. Met magnetometers kan onder de aarde worden gekeken zonder dat er daadwerkelijk gegraven hoeft te worden. Zoals bekend, helpt een beetje afstand bij het trekken van de juiste conclusies. In dit geval zelfs de nodige afstand: uit de lucht. Wat onder de grond verborgen zit, heeft namelijk invloed op de manier waarop planten groeien. Boven resten van vroegere menselijke beschavingen – muren of gedempte waterwegen – groeien planten anders dan in een omgeving waar geen archeologische resten te vinden zijn. Wie gewoon op het grasveld staat, zal daar niets van merken. Maar luchtopnames maken de verschillen meteen duidelijk.
Met behulp van luchtopnames deden archeologen hier een sensationele ontdekking – een tot nu toe onbekend, verbazingwekkend groot Romeins kampement. Het onderzoek naar deze Romeinse nederzetting is pas net begonnen. Wat we nu weten: het was waarschijnlijk geen permanente Romeinse vestigingsplaats, maar een legerplaats die meerdere keren tijdelijk werd gebruikt en dan steeds van omvang veranderende. Vermoedelijk stamt de oudste bebouwing uit ca. 70 na Chr. Als dat klopt, is het waarschijnlijk ontstaan als reactie op de opstand van de Batavieren. De Batavieren wilden de Romeinen uit het gebied verdrijven en vielen toen ook het militaire kamp Vetera – gelegen bij het hedendaagse Xanten – aan. Het ongebruikelijke grote aantal – vier tot vijf – wallen op sommige plekken wijst er in elk geval op dat de Romeinen met een serieuze bedreiging geconfronteerd werden. Het blijft indrukwekkend te bedenken tot welke prestaties de Romeinse legionairs in staat waren. Immers, ondanks de waarschijnlijk korte tijd die ze er doorbrachten, betreft het  een verdedigingswerk met wallen, houten versperringen, wachttorens en meerdere gebouwen. Het is dan ook passend dat bij de opgravingen die er zijn gedaan, meteen een dolabra is gevonden. Dat werktuig – een soort houweel – behoorde tot de standaarduitrusting van alle Romeinse soldaten en was  essentieel bij het aanleggen van versterkingen.

Terug

Das Römerlager in Till

Meer informatie

De heuvelrug op de achtergrond bestaat uit het zand en de stenen, die gletsjers in de ijstijd voor zich uit stuwden. Het is eigenlijk een grote stuwwal, ook wel eindmorene geheten, die aan het einde van een gletsjer gevormd werd. Regenwater druppelt door de zandgrond en wordt er aan de voet van de morene op veel verschillende plekken weer uitgeperst. Daarom is de grond hier meestal behoorlijk vochtig. Dit gebied, met een lengte van vier kilometer en maximaal 300 meter breedte, vormt het vochtige veengebied van het natuurgebied Moyländer Bruch. De ondergrond is overal vochtig, maar op sommige plekken meer dan andere. Zo is een divers en zeer waardevol natuurgebied ontstaan. Elzenbroekland, rietland, vijvertjes, stroompjes en de aangrenzende loofbossen bieden een heerlijke omgeving voor talloze plant- en diersoorten. En dat terwijl het gebied wordt omringd door veel landbouwgrond. Het is dan ook terecht dat de Moyländer Bruch in 2010 uitgeroepen werd tot beschermd natuurgebied. In het vochtige gebied komen zeldzame planten als de slangenwortel, de waterviolier en verschillende rietgrassen voor.  Kleine en vochtige weides bieden ideale broedmogelijkheden voor bedreigde vogelsoorten. De waterlopen en vijvers zijn weer aantrekkelijk voor andere soorten. Het is een komen en gaan van allerlei soorten dieren, bijvoorbeeld van en naar de loofbossen in de omgeving. Die vormen, dankzij de vele oude bomen, voor een groot aantal dieren een belangrijk leefgebied. Deze bossen werden nooit bedreigd door de houtkap. Ze waren ooit deel van het landgoed rond kasteel Moyland. Zelfs de omwonende bevolking mocht hier geen bomen kappen om brandhout te verzamelen. Daarom zijn hier nog eeuwenoude eiken en beuken te vinden. Natuurlijk is er ook hier nog ruimte voor verbetering: sparren en populieren die in de loop der tijd zijn gepland, moeten plaats maken voor loofbomen. Drooggelegde stukken van het bos kunnen weer worden vernat. Om de ecologische waarde van dit gebied nog verder te laten stijgen, zou het ook geen slecht idee zijn om de rechtgetrokken waterwegen weer hun natuurlijke loop te laten nemen.

Terug

het beschermde natuurgebied Moyländer Bruch

Meer informatie

Test NL

Test Beschreibung NL

Terug

Verdedigingstoren van Rosau

Meer informatie

Testtitel 2 NL

Test Beschreibung 2 NL

Terug

De Wahrsmannshof

Meer informatie

Test Beschreibung test 

Terug

Van geschilpunt tot familiepark

Meer informatie

Van kasteel tot paradijs voor amfibieën

Meer informatie

Kleiputten en steenbakkerijen

Meer informatie